Sunday, 19 October 2008

Πρωϊνό


Ξεκίνησα υπολογίζοντας την απόσταση ανάμεσα

στην αναπνοή και τον καφέ.


Τώρα αχνίζει το μυαλό μου

ονείρατα γεμάτο.


Δεν θυμάμαι πια από που εισβάλουν

οι εικόνες στη φράση μου.


Ξέρω απλά πως δεν υπάρχω

παρά μες σ’ ένα κυδώνι.



.

12 comments:

Dimitris Athinakis said...

Κι όταν, εκείνη την ώρα, βγειτε μέσ' απ' το κυδώνι, ο καφές θα 'ναι κει και θα περιμένει. Λιγότερο ή το ίδιο ζεστός, δεν έχει τελικά σημασία. Αρκεί να 'ναι καφές, αγαπητή μου καφεΐνη. Δηλαδή η αρχή σας και το ρέον σας ύδωρ. Άνευ ου γαρ ουδέν δι' ημάς...

Την καλησπέρα μου και τις εικόνες σας.

Kafeini said...

Η καφεΐνη κρατά σε εγρήγορση τις διαδυκτιακές μας συνομιλίες. Τη θερμή καλησπέρα μου. Κ.

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas said...

Καφές και κυδώνι; Περίεργη συνύπαρξη. Ωστόσο ο πρώτος σου χαρίζει απόλαυση, και το δεύτερο ασφάλεια. Μέρα καλή

Kafeini said...

Ωραίες οι νοηματικές συνδηλώσεις που τόνισες. Την καλημέρα μου.

Σωκράτης Ξένος said...

Δείτε τώρα τι σκέφτομαι
στο στίχο:
"Δεν θυμάμαι πια από πού εισβάλουν..."
με τόσα φωνήεντα χασμωδία μηδέν
ίσα ίσα στη γρήγορη εκφορά του (πια από που)παρουσία του "π" και στις τρεις λέξεις μετατρέπονται σ` ένα ανύπαρκτο στη γραμματική μα ικανό σε ένταση επιφώνημα που συνδεδεμένο με το ισχυρό ρήμα εισβάλουν που ακολουθεί, απογειώνει τη φράση

τα σέβη μου

Kafeini said...

Να κάτι που μόνο ένας αληθινός τεχνίτης του λόγου θα μπορούσε να παρατηρήσει. Ευχαριστώ - και καλό βράδυ.

Pellegrina said...

Σπόρε και σάρκα κυδωνιού, ως πότε θα αρκείσαι να τρώγεσαι μόνο επεξεργασμένος ως γλυκό;;

Kafeini said...

Καλησπέρα Pellegrina,

Ωραίο το ερώτημα - η ποίηση αναπνέει με τους γρίφους που μας προσφέρει η ζωή.

Pellegrina said...

ωραία, ελπίζω όντως να είναι ευχάριστος γρίφος, και όχι συναίσθημα κλεισίματος.

Pellegrina said...

είδηση: η βιβλιοκριτικός Μάρη θεοδοσοπούλου στην μπλογκόσφαιρα: maritheodo.blogspot.com

Βάγια Κάλφα said...

Το τελευταίο δίστιχο απογείωσε το ποίημα και για να πω ό,τι σκέφτομαι μου φάνηκε το μόνο αληθινό.Δεν ακυρώνω πιθανό βίωμα (μου το έχουν κάνει και ξέρω ότι πονάει),αλλά η αίσθηση που μου δημιουργεί είναι ότι πάνω σε αυτό γράφτηκε το υπόλοιπο για να γεμίσει...

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη και σχολαστική (πιθανό συνώνυμο "σπαστική"),στο δεύτερο δίστιχο γιατί "ονείρατα" και όχι απλά "όνειρα";

"Τώρα αχνίζει το μυαλό μου/όνειρα"-
σόρρυ αν παρεμβαίνω,προτάσεις κάνω, όχι υποδείξεις...

Την καλημέρα μου,
Βάγια

Kafeini said...

Βάγια, η παρέμβασή σου είναι σίγουρα καλοδεχούμενη.

Κατανοώ την ένσταση σχετικά με το δημώδες 'ονείρατα γεμάτο'. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι παραμένει αμφίβολο, για μένα τον ίδιο, από που πηγάζει αυτή η φράση - κι η αίσθησή μου είναι ότι την ανακάλεσα από κάποια (πολύ μακρινή, πλέον) ανάγνωση του Σολωμού. Δεν είμαι φιλόλογος, κι ούτως ή άλλως, δεν με ενδιαφέρει τόσο η κυριολεξία του πράγματος.

Χαίρομαι, πάντως, που το ποίημα καθεαυτό σού κίνησε το ενδιαφέρον.